Μαζί με τον κ. Παλαιολόγου Μιχάλη Πρόεδρο της ΟΣΕΓΟ, παρεβρέθηκε και ο κ. Βάϊος Μπιμπίλης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΣΕΓΟ και Γ.Γραμματέας του Σωματείου Εργαζομένων της ΕΑΣ Λάρισας. Ανέπτυξε τις θέσεις του Σωματείου του για τις εκκαθαρίσεις βάση του Σχεδίου Νόμου περί Αγροτικών Συνεταιρισμών. 
 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας σωματείων των εργαζομένων στις γεωργικές οργανώσεις της χώρας,  ανεβαίνω σε αυτό το βήμα γνωρίζοντας το βάρος της ευθύνης των λόγων μου, καθώς εκπροσωπώ έναν από τους βασικότερους πυλώνες του συνεταιριστικού κινήματος της χώρας, τους εργαζομένους σε αυτούς. Θεωρώ επιβεβλημένο πριν από όλα να υπογραμμίσω  και να διατρανώσω την απόλυτη αλήθεια, ότι ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης, οι εργαζόμενοι στους αγροτικούς συνεταιρισμούς, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, ήταν αυτοί που παραμερίζοντας το ατομικό τους συμφέρον, «έβαλαν πλάτη»  προκειμένου να συμβάλλουν στο μέγιστο βαθμό , στην επιβίωση των συνεταιρισμών και την διασφάλιση της συνεταιριστικής ιδέας, γνωρίζοντας βιωματικά ότι η διασφάλιση της επιβίωσης και της εξέλιξης των αγροτικών συνεταιρισμών, δεν συνιστά μόνον απαραίτητη προϋπόθεση για την δική τους ατομική και συγκυριακή επιβίωση, αλλά επίσης έναν από τους σημαντικότερους φορείς ελπίδας για το μέλλον της οικονομίας της χώρας μας, άρα και των μελλοντικών γενεών.

        Οι μέχρι σήμερα νομοθετικές προβλέψεις για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς υπήρξαν αναποτελεσματικές και  απογοητευτικές και δεν κατάφεραν να λύσουν τα χρονίζοντα ζητήματα στο χώρο αυτό. Έτσι η αναζήτηση ενός νέου νομοθετικού πλαισίου, ήταν απαραίτητη και γέννησε την προσδοκία ότι μπορεί να έφερνε τις απαιτούμενες,για τον  εκσυγχρονισμό της συνεταιριστικής ιδέας , ριζικές αλλαγές. Δυστυχώς, το σχέδιο αυτό νόμου , παρά  τις ιδιαίτερα υποσχόμενες και βαρύγδουπες σκέψεις της αιτιολογικής εκθέσεως, δεν επιβεβαίωσε αυτή την προσδοκία , καθώς σε γενικές γραμμές δεν επιφέρει καμία καινοτομία ,  αντιθέτως έρχεται σε αντίθεση με τις Συνεταιριστικές αρχές να διαλύσει σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελληνική Γεωργία, το Συνεταιριστικό κίνημα.
    Αυτό που τελικά  προσέθεσε είναι μια  αύρα  πεπαλαιωμένης αντίληψης κρατισμού, από την οποία διαπνέεται το μέγιστο μέρος των ρυθμίσεών του. Επαναφέρει ή ιδρύει εξαρχής κρατικούς μηχανισμούς παρέμβασης και ελέγχου των ΑΣ, ελέγχους σκοπιμότητας και όχι νομιμότητας, δημιουργώντας ένα θεσμικό πλαίσιο δυσκίνητο και γραφειοκρατικό, που περιορίζει και περιπλέκει τη λειτουργία των ενώσεων  και επεμβαίνει με διάφορους περιορισμούς στον τρόπο διοίκησης των συνεταιριστικών οργανώσεων .
   Αυτό που κυρίως  χρειάζεται ο συνεταιρισμός στην Ελλάδα, είναι να αποκατασταθεί η  κλονισμένη  εμπιστοσύνη της κοινωνίας συλλογικά,  στο συνεταιριστικό κίνημα και η δημιουργία πεποίθησης ότι αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για την ανάπτυξη και την αποδοτικότητα της γεωργικής οικονομίας .Αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί με ένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο τυπικού ελέγχου και εποπτείας των διοικήσεων των ενώσεων αλλά με την θεσμοθετημένη συμβολή της πολιτείας στην παροχή των εργαλείων εκείνων και των μέσων για την καλύτερη και σύγχρονη οργάνωση της παραγωγής και της προώθησης των συνεταιριστικών προϊόντων και την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους


ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ

Πρωτίστως αναφέρω πως το εν λόγο Σχέδιο Νόμου για τους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς, αφήνει εκτεθειμένους τους εργαζόμενους. Μια Κυβέρνηση Αριστερή θα πρέπει να έχει σαν πρώτο και κύριο μέλημα της,  την διασφάλιση των εργαζόμενων.
Εν πρώτηςσε περιπτώσεις που Δημόσιες Υπηρεσίες ή Φορείς δημιουργηθούν ή υπάρχουν είδη, όπως π.χ. ΚΕΓΕ, ΟΠΕΚΕΠΕ, ΕΛΓΑ, ΟΓΑ κ.τ.λ., και χρειάζονται Στελέχωση να παίρνουν προσωπικό από τους ΑΣ με αποσπάσεις ή μεταθέσεις είτε απολυμένους που δούλευαν σε EΑΣ εφόσον βέβαια έχουν την κατάλληλη γνώση και τεχνογνωσία. Έτσι εξυγιαίνεται το Συνεταιριστικό Κίνημα και καλύπτεται ένα μέρος της οικονομικής εξαθλίωσης των απολυμένων συναδέλφων μας.


Αρθρο 4

Ο διπλός περιορισμός που θέτει το  άρθρο 4 του νομοσχεδίου καταρχήν ορίζοντας ως ελάχιστο  αριθμό ιδρυτικών μελών τα 30 μέλη και κατά δεύτερο διπλασιάζοντας τον αριθμό αυτό προκειμένου να συσταθεί δεύτερος αγροτικός συνεταιρισμός στην ίδια δημοτική ή τοπική ενότητα  συνιστά απαράδεκτη και αντισυνταγματική παρέμβαση  στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και σε καμία περίπτωση δεν υπηρετεί την ιδέα της όσο το δυνατό ευρύτερης ενεργής συμμετοχής και οργάνωσης των αγροτών σε συνεταιρισμούς. Αντιθέτως θα έχει  αποτρεπτική δράση για τη συμμετοχή των παραγωγών σε συνεταιρισμούς όταν θα είναι αδύνατο  να συγκεντρωθεί ο συγκεκριμένος αριθμός μελών ή όταν ο παραγωγός θα αισθάνεται ότι του επιβάλλεται στην ουσία η  συμμετοχή του σε συγκεκριμένο συνεταιρισμό. Άρα δημιουργεί κωλύματα και αντικίνητρα για τη συμμετοχή σε αγροτικούς συνεταιρισμούς και πρέπει να απαλειφθεί ώστε να μην υπάρχει κανένας περιορισμός στον αριθμό των ιδρυτικών μελών  πολύ περισσότερο στον αριθμό των αγροτικών συνεταιρισμών που μπορούν να συσταθούν σε ένα τόπο και θα σας δώσω το παράδειγμα του Νομού Δωδεκανήσου που αφορά τα Νησιά του Αιγαίου όπου η «αγροτική κοινότητα» δεν είναι πολυπληθείς. Πως θα μπορούν να ανταγωνιστικοί συνεταιρισμοί με αυτόν τον αριθμητικό περιορισμό;


Άρθρο 27

Δεδομένου του χαρακτήρα του νόμου ως ειδικού έναντι του ΚΠολΔ (κώδικας πολιτικής δικονομίας) και λαμβάνοντας υπόψιν, την ανάγκη προστασίας μεγάλου αριθμού εργαζομένων των οποίων τα δεδουλευμένα οφείλονται, είναι σε εκκρεμότητα και κινδυνεύουν να απωλεσθούν θα έπρεπε να προβλεφθεί ειδική διάταξη για να εξασφαλίζονται με προνόμιο οι δεδουλευμένες αμοιβές των εργαζομένων καθώς και οι αποζημιώσεις τους, στις περιπτώσεις πτώχευσης, λύσης και θέσης σε εκκαθάριση των συνεταιριστικών ενώσεων εν γένει. Θα μπορούσε να προβλεφθεί προτεραιότητα να έχουν οι εργαζόμενοι και μετά οι Τράπεζες και το Δημόσιο. Αυτό θα ήταν δυνατό να προβλεφθεί χωρίς κώλυμα λόγω της τροποποίησης του ΚΠολΔ,, καθώς είναι ειδικός νόμος και ούτως ή άλλως περιέχει ειδικές προβλέψεις και σε άλλους τομείς (πχ κατασχετό των μερίδων και των πλεονασμάτων κοκ).
 Επίσης οπωσδήποτε θα πρέπει να υπάρξει πρόβλεψη ότι οι εργαζόμενοι στους Αγροτικούς συνεταιρισμούς θα δικαιούνται των ειδικών προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, η πολιτεία θα πρέπει να μεριμνήσει για όλους αυτούς τους απολυμένους εργαζόμενους, εφόσον η ίδια ευθύνεται για αυτή τους την κατάσταση με την ψήφιση του 4015/2011. Θα πρέπει ακόμα να μπορούν να πάρουν  την παροχή λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, το επίδομα λόγω επίσχεσης εργασίας, ή λόγω διακοπής των εργασιών του εργοδότη τα οποία μέχρι στιγμής δεν μπορούν να λάβουν.

ΑΡΘΡΟ 32

Η πρόβλεψη του άρθρου 32 για την εκ του νόμου υποχρεωτική κατάργηση των αναγκαστικών συνεταιρισμών , ΚΑΤΑΡΧΗΝ έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το άρθρο 12 παρ. 5 του Συντάγματος  το οποίο προβλέπει ρητά  την προστασία τους,   ώστε ο απλός νομοθέτης, δεν μπορεί  να ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ  την σύσταση τέτοιου είδους συνεταιρισμών. Ακόμη περισσότερο  δεν μπορεί να ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ  , στους υπάρχοντες ήδη  Αναγκαστικούς Συνεταιρισμούς , να μετατραπούν  σε άλλη νομική μορφή και μάλιστα χωρίς τη θέλησή τους. Κατά δεύτερο  με την κατάργηση αυτών τα προϊόντα αυτά θα χάσουν την μοναδικότητα τους, θα μειωθεί η ζήτηση εφόσον θα υπάρχουν πανομοιότυπα προϊόντα με χαμηλότερη τιμή άρα με την μείωση της ζήτησης συνεπάγεται και μείωση παραγωγής το οποίο σημαίνει πως θα γίνει μείωση προσωπικού. Προσπαθώντας να δημιουργήσετε πιο ανταγωνιστικούς Συνεταιρισμούς διαλύετε υγιείς με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι άνεργοι εργαζόμενοι.